Wat mij mateloos bezighoud is het vraagstuk hoe mensen naar het werk van kunstenaars kijken, wat zien ze?, zien ze wel wat ze zien?, wat doet het met ze?, ligt datgene wat ze zien aan mij als kunstenaar of aan de kijker en doe ik niet terzake?, is kijken ook een kunst?, zo kan ik nog wel even doorgaan, maar daarover later meer!

Kernvraag is hoe nemen wij waar!

Stel je de situatie eens voor waarin alle prikkels die zich aan je zintuigen aanbieden volledig door je bewustzijn geregistreerd en verwerkt worden. Niets maar dan ook niets ontgaat je, je bent 24 uur per dag online met de kosmos.
Een huivering wekkende gedachte, maar gelukkig niet meer dan dat want de natuur heeft ons, het verschijnsel mens uitgerust met een prima instrumentarium waarmee de informatie brei zonder al te ernstige problemen beheerst kan worden.
Neem bijvoorbeeld het instrument van de selectieve perceptie. We nemen uitsluitend datgene waar wat we waar willen nemen, of nodig is om de situatie waarin we verkeren te overleven. De rest, 99.9%, gaat gelijk volautomatisch overboord. We kunnen rustig door suffen zonder angst vroegtijdig aan ons einde te komen.
Dat ene promil wat overblijft heeft echter niet alleen tot doel onze leef-tijd op te rekken, het is ook de aan/uit schakelaar van onze aandacht. Overigens is de werking van die schakelaar een mysterie.
Natuurlijk, als je veel herrie maakt trek je ieders aandacht wel, maar bij het subtiele werk is en blijft het een in nevelen gehuld vraagstuk.

Voor de kunstenaar is het krijgen/trekken van aandacht een zaak van levensbelang voor een succesvolle carriere.
Zelf ervaar ik dat het sleutelwoord dat nodig is om mijn schakelaar te activeren interesse is. Zonder interesse geen klik. Dat lijkt erg simpel, ware het niet dat mijn interesse in de loop der tijden nogal heftig heen en weer geschoven is. Ik neem aan dat ik daar niet uniek in ben. Het heeft wellicht te maken met heersende mode's.

Wat nauwelijks verschoven is, is mijn interesse in de abstracte kunst en het kubisme in het bijzonder.  Die heeft naar mijn gevoel altijd bestaan en neemt nog dagelijks, met elk schilderij dat ik zie, toe. Mijn fascinatie voor het vierkant en zijn toepassing in de schilderkunst was geen gevolg van interesse maar van stom toeval.
De trigger was een kleine, nota bene zwart/wit afbeelding van een schilderij, in een obscuur boekje over de duitsche schilderkunst tijdens het interbellum. Dat boekje vond ik op een tafeltje bij de receptie waar ik als vertegenwoordiger op mijn klant zat te wachten. Met mijn gedachten bij mijn werk bladerde ik het door en wham. De afbeelding was van een werk van Otto Freundlich uit 1930,
De betoverende eenvoud van het werk maakte een onuitwisbare indruk op mij en gevolg was dat ik binnen korte tijd alles wat ik maar in boeken kon vinden verslond. Internet - zelfs het woord bestond toen in 1974 nog niet - was er nog niet dus zoeken was toen nog echt zoeken.

Het beeld van dat schilderij is tot op de dag van vandaag in mijn geheugen gebeiteld, zowel in zwart/wit als in kleur.


 




 



 

Miep Bos

4 augustus 2008

Hoi Martin, Wat geniet ik van je uitleg en je site! Echt klasse! Ik ben er ook één aan het maken, maar dat duurt nog wel even voor ik hem goed genoeg vind. Inspiratie heb ik in ieder geval weer gekregen van je super site! Heel geweldig! Keep up the good work! Groetjes, Miep


Reageer op dit bericht