Ooit is er, in de nevelen van zijn bestaan, een moment geweest dat het voor het eerst tot een menselijk wezen doordrong dat hij gedachten had, misschien is hij zich rot geschrokken maar hij stond tevens voor het voldongen feit dat zijn gedachteleven een aanvang had genomen, onstuitbaar en niet meer te stoppen wordt hij vanaf die dag lastig gevallen door denkbeelden en een ellendige hoeveelheid vragen die daar weer het gevolg van zijn, er komt geen einde aan.
Vooral de vragen die betrekking hebben op het gedachteleven zelf zijn een kwelling van de eerste orde want je hebt als mens toch een beetje het gevoel dat je je gedraagt als een hond die in zijn eigen staart probeert te bijten, je ziet hem zitten maar je krijgt hem nooit goed te pakken en ondertussen draai je, tot groot vermaak van alleman, eindeloos in een kringetje.
Zo zijn er mensen die het nooit leren en hardnekkig doorgaan met het verzamelen van kennis met als doel ons onwetende sukkels te voorzien van de antwoorden waar we niet naar op zoek zijn.


          De TM-goeroe Maharishi Mahesh Yogi bijvoorbeeld, hij wil ons laten geloven dat onze gedachten ontstaan als minuscule belletjes in ons onderbewustzijn, die langzaam omhoog drijven om zich tenslotte, als ze volgroeit zijn, te manifesteren in ons bewustzijn en voila daar is de gedachte, kind kan de was doen met een Miele, alles gaat vanzelf, flauwekul van de de bovenste plank natuurlijk, want er is geen schijn van bewijs dat hij gelijk heeft.

           Nog zo een, Rudolf Steiner, filosoof en grondvester van de Antroposofie verkondigde, voor in de twintigste eeuw, dat de wereld doortrokken is van gedachten en dat de organisatie van ons hoofd zo ingericht is dat die uitermate geschikt is om deze gedachten uit de wereld op te vangen en te selecteren voor eigen gebruik. Klinkt dat even plezierig, hoef je zelf niets anders meer te doen als een beetje selecteren en klaar ben je, en gaat het fout dan heb je alleen niet goed geselecteerd, volgende keer beter.                         

Als u nu denkt dat ik de vraag, hoe het echt zit met onze gedachten, zelf even ga beantwoorden heeft u het nog niet helemaal begrepen en daarom voor de laatste keer, vragen omtrent onze gedachten en bewustzijn zijn niet te beantwoorden anders dan met speculatieve beweringen zonder bewijs en daarom mag u wel geloven wat ik verder schrijf maar dat is dan geheel voor uw rekening.
ik ben kunstenaar, geen wetenschapper, en heb daarom noch niet het kleinste bewijs nodig om mijn afwijkende ideeen en meningen te ventileren, t'is maar dat u dat weet.
Mijn voorstelling van onze gedachtenwereld eist, om te beginnen, dat de ogenschijnlijk Siamese tweeling, gedachten en denken, van elkaar gescheiden worden, het zijn beide afzonderlijk fenomenen.
Denken doen we allemaal, denken we maar dat is een misvatting, denken is voor ons mensen niet weggelegd, daar kijkt u van op maar de waarheid is dat we het niet eens kunnen.
We maken er wel gebruik van maar het eigenlijke werk gebeurt buiten de grenzen van ons lijf door een universeel brein waarop alle levende wezens in de kosmos, die zijn voorzien van een ingebouwde zender/ontvanger in de vorm van een stel hersens (waar om die reden dan ook geen enkelvoud van bestaat) zijn aangesloten en misschien wel alles wat leeft, hersens of niet.
Het zal wellicht voor veel mensen een niet te verteren denkbeeld zijn om met miljarden mensen en een veelvoud daarvan aan dieren hier op onze aarde en alle andere werelden in de kosmos een enkel brein te delen want wat onderscheid ons dan, behalve ons uiterlijk en een overmatig aantal poten, van de dieren?
Het antwoord is simpel en eenduidig, TAAL, ons verbale communicatie-middel het voertuig van onze geest.
Onze gedachten drukken zich uit in taal, een kunstje wat geen beest machtig is en, helaas, ook door een flink aantal mensen amper en/of op een bedenkelijk niveau.
Een klein voorbeeld: Als we het woord stoel niet kennen, herkennen we voorwerp als zodanig niet.
Denken en gedachten worden al te vaak verward, zo wordt redeneren, woorden rangschikken en op een rijtje zetten vaak aangezien als denken maar is dat allerminst.
Sommige mensen slagen er zelfs in om uren achtereen aan het woord te zijn zonder een seconde te denken, politici ontlenen er zelfs een zekere status aan.
Alle talen zijn zodoende de sleutels die de mens die de mens toegang verschaft tot de grote kosmische denkmachine en... de machine tot de mens als de machine dat tenminste nodig vind want hij kan ons ook besturen zonder tussenkomst van taal.
De machine beheerst weliswaar alle talen van de kosmos maar werkt zelf volgens een principe waar ik geen ander woord voor kan bedenken dan abstract en dat op zich is iets wat mij als kunstenaar bijzonder aanspreekt en mij tevens een dankbaar fundament verschaft voor het werk aan mijn serie schilderijen gebaseerd op gedachten.
Opzet is de abstracte vorm van gedachten te vangen in vorm en kleur zonder dat daar een letter taal aan te pas komt met dien verstande dat ik me helaas wel moet beperken tot een 2-dimensionaal vlak een beperking waar de machine zelf natuurlijk geen enkele last van heeft.










   

 

Reageer op dit bericht