Na een bezoek aan de De Open Art Fair in Utrecht bekruipt mij voor de zoveelste keer hetzelfde vervelende gevoel van teleurstelling dat mij steevast na elk bezoek aan weer een kunstmanifestatie 
doet besluiten dat dit toch echt de laatste keer was, ik laat mij niet meer in de maling nemen, ze doen het voortaan maar zonder mij. Maar ja, hoe gaat dat, de irritatie zakt in een paar dagen weg tot onder de  grens die revoluties doet ontstaan en ik kijk stiekem wanneer de volgende mogelijkheid zich zal voordoen om mij te ergeren want eigenlijk heb ik toch een paar dingen gezien die ik wel eens terug zou willen zien.
Omdat het altijd zo gaat vraag ik mijzelf bij deze gelegenheid maar eens af: wat verwachtte ik van mijn bezoek, natuurlijk wat er altijd is, oude wijn in nieuwe zakken, dat kan bijna niet anders dat is een vaste gewoonte in de kunstwereld. Als een kunstenaar uiteindelijk het juiste kunstje gecultiveerd heeft dat bij de gewenste doelgroep aanslaat dan komen we daar nooit meer vanaf. Tot in lengte van jaren worden we gepest met de zoveelste uitgave van het eens zo succesvolle werk. Het zij zo, maar het is wel de oorzaak van de mijn periodieke psychische afknapper.
Een bezoek ontrold zich immer volgens hetzelfde schema, vooraf neem ik mij voor mij niet te ergeren maar, integendeel, juist te genieten van het feest der herkenning van de, oude en vertrouwde, demonstraties van stijlvastheid. Maar dat is dus niet waar ik voor kom.
Waar ik voor kom, dat is het werk van de grensverleggende kunstenaar, de man of vrouw die je onderuit weet te rammen met de synthese van zijn onnavolgbare verbeelding. Een kunstenaar die doet wat zijn soortnaam aangeeft namelijk zijn kunde en talent aanwenden om kunst te produceren die al het bekende overstijgt en daarmee een dimensie toevoegt aan je kunstbeleving. Daarmee bedoel ik dus niet het rangschikken van voorwerpen, knoeien met verf, toveren met de computer of, en dat zijn de brutaalste, die types die proberen mij wijs te maken dat kunst gewoon een vak is, dat je leren kunt en dat geen ander doel heeft dan brood op plank te brengen.
Maar helaas de grensverleggende kunstenaar ontbreekt opnieuw ook in Utrecht en dat bezorgt mij andermaal een kater.
Heb ik dan helemaal niets gezien wat de moeite van het bezoek waard was? - Zeker wel, het werk van twee talentvolle kunstenaars, Petra McCarthy en David Gerstein, is mij bijgebleven en beide kunstenaars zal ik blijven volgen in hun artistieke carrière.
De Britse kunstenares Petra  McCarthy maakt abstracte schilderijen in heldere kleuren waarbij d.m.v. een voor het schilderij geplaatste glasplaat een 3d effect gesuggereerd wordt omdat zij delen van het beeld herhaald op de glasplaat.


De Israëlische kunstenaar David Gerstein maakt eveneens 3d werken. Uitgesneden gekleurde metalen stroken buigt hij in abstracte of realistische vormen en brengt deze van elkaar gescheiden aan in een montage die aan de wand gehangen kan worden en ook wel als sculptuur op een sokkel geplaatst.



Anita

22 december 2009

Beste martin, Denk er precies het zelfde over !! Mooie blog !! Ps over paul klee geeft mij zo een fijn gevoel,voel mij erg verbonden met deze KUNSTENAAR,Hij laat zien dat alles met elkaar in verbinding is heerlijk !!! groetjes anita dielen,


Anita

22 december 2009

Ook Kadinskie (prachtig Kadinskie & Klee )


Reageer op dit bericht